In alle stilte, sluipend haast, veranderen mensen in hoe ze eruit zien. Je uiterlijk, wie is daar niet gevoelig op? Zeker: nog steeds zijn er velen die niet willen opvallen. Maar de meeste mensen willen denk ik iets uitdragen, zelfs zonder dat ze het zich bewust zijn. Tegenover een benadering van ‘doe maar gewoon dan doe je gek genoeg’ staan horden mensen van het type ‘dit ben ik, zo wil ik overkomen’. Dat klinkt zelfbewust, maar als je kritisch durft te zijn weet je dat je wordt gestuurd door wat ‘men’ vindt, draagt of doet. Hoezo lef hebben? En wat gebeurt er met je als je dat hebt?

Lees meer >

Oliebollen kunnen voor je liggen, maar je moet ze eten om ze te kunnen testen, om te weten of ze lekker zijn. Voor nieuwe haring, wijnoogst en een heleboel andere dingen geldt hetzelfde. Logisch dat we dat van een nieuw jaar niet zeggen, je weet immers pas als het voorbij is hoe het was. En nog in december kan je leven een draai krijgen door iets heel moois of iets verdrietigs. Goede voornemens, plannen om iets nieuws aan te pakken, of iets wat je al doet beter te gaan doen zijn misschien door dat besef altijd wat vrijblijvend.  

Lees meer >

2000px Facebook New Logo 2015.svg

‘Stop met Facebook en andere sociale media. Ze verscheuren de sociale structuur van de samenleving. Ze missen inbedding in de maatschappij en dragen niet bij aan burgerlijke samenwerking. Ze verspreiden misinformatie en onwaarheden. En kwaadwillenden zijn nu in staat om grote mensenmassa’s in te zetten voor wat ze maar willen. Ik voel me enorm schuldig dat ik heb bijgedragen aan het succes ervan.’ Dit zijn geen woorden van de eerste de beste, maar van Chamath Palihapitiya, voormalig vicepresident bij Facebook. Hij voelt zich schuldig meegeholpen te hebben het bedrijf Facebook te maken. Maar hij doelt ook op alle andere sociale media.

Lees meer >

Een vriend van vroeger. Want zoals het vaker gaat: je verliest elkaar jaren uit het oog, jaren waarin je allebei je eigen leven opbouwt. Dan komt hij dichterbij wonen, en is er ineens een  reden voor hernieuwd contact. Je haalt de tijd in door bij te praten, en schrikt een beetje van wat hem allemaal is overkomen. Zijn vrouw stierf op relatief jonge leeftijd, we woonden toen nog de begrafenis bij. Er was een nieuw huwelijk met een jeugdvriendin, maar geleidelijk aan liep dat vast, zelfs gevolgd door een scheiding. Dat laatste hoorde ik via-via. Ik ga hem weer een bezoekje brengen.

Lees meer >

En weer is er iets ontdekt waarmee we vooruit kunnen. In een op Amerikaans onderzoek gebaseerd boek worden tips gegeven voor hoe je je relatie goed kunt houden of verbeteren. Daarin speelt de zes-seconden-zoen een belangrijke rol. Ontdekt werd namelijk dat tweemaal zoenen per dag leidt tot minder stress, minder ruzie, een beter begrip voor elkaar en - let op - een lager cholesterolgehalte. Zeg het zelf: wie wil dat nou niet? De kus is een onderdeel van onze lichaamstaal, en onthult iets over ons innerlijk.

Lees meer >

Complimenten aan kinderen geven: wie doet het niet? Je beseft van nature dat een kind aanmoediging nodig heeft of kan hebben. Uit een drietal studies blijkt dat er bij het complimenten geven aan kinderen wel iets mis kan gaan. Een overdreven compliment kan de eigenwaarde van het kind een deuk geven, of zelfs narcisten kweken. Een compliment kan ook bedrog stimuleren, of de motivatie van een kind verminderen als het daarna fout gaat. Maar er speelt ook wel iets anders een rol. 

Lees meer >

Een hele oude uitdrukking. Mijn moeder gebruikte die wel eens als ik als kind zeurde over het eten. Versterkt door wat zij en mijn vader zelf inde oorlog hadden meegemaakt vonden ze dat een kind gewoon tevreden moest kunnen zijn met wat er is. Soms was dat alleen maar betaalbare boterhamworst of bruine suiker. Toen was nog ondenkbaar wat je vandaag ziet: vijf tot tien potten pindakazen, jammen, stropen, choco in vlokken, hagel en pastavorm, vruchtenmixen, muisjes enzovoorts zijn bijvoorbeeld geen uitzondering. En in principe hadden mijn ouders natuurlijk gelijk.  Mijn moeder lachte er dan wel een beetje bij, dus hardvochtig was ze niet. Ook als ik geen sinaasappel lustte of spinazie. Maar is tevredenheid als deugd geschrapt?

Lees meer >

Een beetje ongewoon wat de gemeente Oldebroek doet: een campagne openen om meer openheid te creëren. En dan vooral gericht op jongeren om over hun zorgen of problemen met anderen te praten. Als dat niet gebeurt kan het uiteindelijk ernstige gevolgen hebben. De ‘Luister-jij-wel ‘campagne is gericht op alle inwoners. Het ondersteunt meteen een gelijklopende activiteit van de gezamenlijke kerken om eenzaamheid aan te pakken. Waarom ongewoon? Waarom bijzonder? En wat zegt het over ons als samenleving?

Lees meer >

Mijn bank stuurt me vaak aardige berichtjes. Ze wil de relatie met mij goed houden. Zoals nu, in het laatste bericht. Daarin vertelt ze me dat de rente voor mijn tegoeden wordt verlaagd van 0,15 naar 0,10 procent. In een goede relatie ben je daar open over. Dus, stel dat ik een tegoed heb van (ik noem maar wat) vijfduizend euro, dan ontvang ik daarvoor over een jaar vijf euro rente. Niet erg veel he? En dan bof ik nog, want wie een tegoed heeft van vijf miljoen krijgt zelfs o,o procent, oftewel helemaal niets. Blij dat ik niet zoveel geld heb. En in de berichten die ik lees wordt zelfs nog vermeld dat niet kan worden uitgesloten dat we voor het stallen van geld bij de bank weer moeten gaan betalen. Zoals in de Middeleeuwen. De omgekeerde wereld?         

Lees meer >

Of je nou in Denemarken of in Denekamp zit, aan elke vakantie komt een eind. Dus vullen we geleidelijk weer  ons land, onze woonkern, ons straatje. En ‘hoe hebben jullie het gehad?’ is nu overal hoorbaar. Wie ervoor kiest op reis te gaan heeft denk ik als belangrijkste reden in een andere omgeving te willen verkeren. Je ziet een ander landschap en andere mensen. Je hebt een ander - primitief dan wel extra lux -  dak boven je hoofd. Dat kan goed in Nederland, over de grens gaan is dus geen noodzaak, maar er is wel een verschil. Denk aan de taal. Je ziet andere verkeersborden, andere opschriften op de gevels van winkels en op de etiketten van wat er in de supermarkt ligt. Via de taal bereik je ook de mensen die er wonen. Er waait een nieuwe wind in je bovenkamer, de grijze massa wordt verfrist, je gedachten worden ‘ge-reset’.

Lees meer >

Ik hou het maar even aan de veilige kant, je weet nooit wie dit leest, en hoe of wat die zich voelt. Want er is een probleem aan het groeien: er zijn steeds meer ontwikkelingen, gebeurtenissen of begrippen waaraan iemand zich kan storen. Waarbij iemand zich niet begrepen voelt, niet serieus genomen, of buitengesloten. Denk aan het besluit van de gemeente Amsterdam, gevolgd door de NS, om niet meer te spreken van ‘geachte heer of mevrouw’, ‘dames en heren’, maar neutrale aanduidingen te gebruiken, zoals ‘geachte bewoners, beste reizigers’. Ondanks de luchtige en plagerige kop en start van deze column valt het nog niet mee om hier een goede mening over te hebben. Hoe groot is het probleem? Waar komt het vandaan? Is het wel een probleem, of meer een al dan niet politieke hype? En wat gebeurt er eigenlijk als we proberen het ‘op te lossen’? 

Lees meer >

Ruim een half jaar geleden schreef ik over de koppen boven het nieuws. Hoe media een nieuwsfeit  zo kort mogelijk samenvatten. Die kop moet dan de kern weergeven, dus een treffende typering zijn. En dat levert soms merkwaardige beelden of associaties op. Ik heb er weer een paar opzij gelegd. Met de Route Soleil voor ogen en de geur van gemarineerd barbequevlees in de neusgaten misschien aardig ze even langs te lopen. Misschien heeft het ook nog iets met de oogst van komkommers te maken.

Lees meer >

Ja, het is een trendy woord geworden. Mensen delen via sociale media hun momentjes: sorbet op het terras, uitje met collega’s, bad in de tuin, nieuw kapsel enzovoorts. Je kunt ergens zijn of iets doen en daar enorm van genieten. Het is niet mijn stijl om wat ik doe hoogfrequent uit te zenden. Vrienden klagen er ook niet over dat ik zo zelden mijn profielfoto vernieuw. En het voorkomt ook teleurstelling. Want stel dat je op Facebook roeptoetert ‘de tapas hier in het eettentje vlakbij de Ramblas in Barcelona zijn heerlijk’ (met actiefoto) dan kan iemand zomaar reageren met ‘o leuk; zijn wij al een paar keer geweest; maar je moet vooral ook eens de Plaza Regina in Sevilla doen.’ Dan denk je al gauw: dit doe ik nooit meer.

Lees meer >

Mensen die de merkwaardige gewoonte hebben deze columns te lezen weten wel dat ik een soort haat-liefdeverhouding heb met onderzoek. Niet dat ik tegen onderzoek ben, integendeel. Ik hecht waarde aan verklaren van dingen die je misschien wel ziet, maar niet snapt. Maar naast veel onnozel onderzoek is er ook onderzoek dat met verve wordt gepubliceerd, maar waar bij nauwkeurig lezen de opbrengst erg mager is. Zo heb ik ook enige twijfel nu ik lees over een onderzoek waaruit onder andere zou blijken dat er een positieve relatie is tussen hoofdomvang en intelligentie. Laten we het maar plat formuleren: is een dikkop meestal een domkop?

Lees meer >

Dit gaat niet over frisdrank met koolzuur. Ik leen de term van onderzoeksjournalist Joris Luyendijk. U kent hem denk ik wel van zijn boek Dit kan niet waar zijn (2015) waarin hij achter de schermen kijkt van de bankencrisis. Hij legt daarin het denk- en werkklimaat in deze sector bloot. Het boek sloeg in als een bom, beleefde een recordoplage, en Luyendijk moest talloze spreekbeurten geven. Het hele proces zette hem verder aan het denken. En zo verscheen begin dit jaar een boekje van nog geen honderd bladzijden onder de titel Kunnen we praten. Hij signaleert allerlei omwentelingen in de tijd waarin we leven, en de verwarring die dit als gevolg heeft. En komt dan onder andere tot de constatering dat heel veel mensen in een bubble leven. Wat bedoelt hij?

Lees meer >