Je kent ze wel: je stelt een vraag, en ze komen helemaal los. Aan hun reactie lijkt geen einde te komen, zodat je soms spijt krijgt ook maar iets gevraagd te hebben. Het overkwam ons pas toen we in de late toegift van mooi nazomerweer gingen fietsen in Drenthe. Op een mooi knooppunt van fietspaden stopten we voor het nuttigen van een krentenbol, en namen vredig plaats op een bankje dat net door twee anderen werd verlaten. Kort daarna arriveerde er ook een ander fietsechtpaar. Ze namen plaats in het kleine overdekte hutje vlakbij ons bankje.

Lees meer >

Tevredenheid en geluk, twee begrippen die eenzelfde sfeer oproepen. Toch zullen veel mensen het verschil ertussen aanvoelen. Je kunt tevreden zijn na een heerlijke maaltijd of als je lekker in het zonnetje zit. Bij geluk denk je toch aan iets diepers, iets dat duurzamer is dan de tevredenheid op een moment. Het woordenboek geeft woorden als “een aangename toestand waarin je je aardse wensen en verlangens bevredigd ziet”. Je verheugt je over de zegeningen die je ten deel zijn gevallen. Geluk: hangt het er maar net vanaf waar je wiegje heeft gestaan? Dat is wel een zware factor. Maar je kunt  ook heel anders over tevredenheid en geluk gaan denken als je je bestaan vergelijkt met dat van anderen, dichtbij, of heel ver weg.

Zo kwam ik op deze  mijmeringen na het lezen van een reisverslag over de open vlaktes in Mongolië. Een enorm land, ingeklemd tussen Siberië en China. Het heeft 2,5 miljoen inwoners. Hoofdgodsdienst is het Tibetaans boeddhisme. De meeste bewoners zijn nomaden. Ze leven in vilten tenten met een houten frame, en houden schapen, geiten, jaks, kamelen, runderen en paarden. Er zijn in het buitengebied geen verharde wegen. Ver van ons bed, letterlijk en figuurlijk. Over het algemeen beschikt men daar niet over electriciteit en auto’s. Het land heeft een alfabethiseringsgraad van bijna 90 procent. De inwoners zijn goed geïnformeerd, maar buiten de steden is hun manier van leven nog grotendeels hetzelfde als duizend jaar geleden. Het heeft een democratische regeringsvorm; eenvijfde van de bewoners leeft onder de armoedegrens.

Lees meer >

Louis van Dijk heeft zijn laatste concert gegeven. Hij heeft verteld dat bij hem Alzheimer is geconstateerd. Daardoor heeft hij het besluit genomen niet langer het grote werk te doen. Dat is jammer, want hij is een veelzijdig en heel getalenteerd musicus. Hij kan en wil nog wel spelen als hij het leuk vindt, maar niet als het zou moeten. Met deze beslissing voorkomt hij in ieder geval dat hij op enig moment tijdens een optreden zou haperen. Een heel verstandig, maar ook een moedig besluit. Verstandig, want wie bijvoorbeeld op youtube nog eens naar zijn muzikale helden van vroeger kijkt komt mensen tegen die niet zo verstandig waren tijdig te stoppen. Charles Aznavour was een uitzondering: hij boeide tot het eind.

Lees meer >

Afgelopen week kwam een oude vriend met zijn vrouw ons weer eens bezoeken. We kennen elkaar vanaf de lagere school. Toevallig had ik een dag daarvoor een nieuw boek gekocht over Assendorp, de wijk van Zwolle waar we samen opgroeiden. Ik liet hem het boek zien en hij bladerde het gefascineerd door. Ach kijk, dat huis staat er nog, en weet je nog dat daar toen de groenteman zat naast die kapper? En daar, de kruidenier waar we altijd zwartwit kochten. Het leken wel teksten uit een liedje als Het dorp. We kwamen erover los en genoten van de herinneringen aan die tijd. Op een gegeven moment zei hij ‘Jammer dat we er toen geen oog voor hadden’.

Lees meer >

Het leek me geen onderwerp voor in de vakantie, maar nu het normale leven weer aanbreekt kan het denk ik wel. Iemand heeft een kist bedacht en gemaakt waarin de overledene in een enigszins zittende houding wordt opgebaard. Denk aan de vorm van zo’n ouderwetse strandstoel, houten raamwerk met hangdoek, een soort golfbeweging. De uitvinder vertelde in het journaal dat die houding meer natuurlijk zou aansluiten bij onze herinneringen aan de overledene. Er werd nog iemand van de uitvaartbranche bijgehaald, die was er heel positief over omdat het precies past in de trend naar maatwerk, het inspelen op de persoonlijke behoefte. Terloops ving ik op dat stapelbaarheid van kisten ook goed mogelijk bleef. Hmm.

Lees meer >

cq5dam.web.384.614

En dan bedoel ik de klassieke haan: het dier dat vooral in de vroege morgen kraait. Al weer jaren geleden haalde een buurman vrij dichtbij er een in huis, hij had toen ook kippen en dan is zo’n aanschaf zinvol. Al vrij snel voelde het dier zich in onze buurt thuis, tenminste: zijn geluid in de vroege morgen nam spoedig in volume toe. Hoewel onze buurt uit verdraagzame mensen bestaat ontstonden er subtiele en tactvolle signalen waaruit de betreffende buurman concludeerde dat je een kraaiende haan verschillend kunt beoordelen en waarderen. Hij was er zelf natuurlijk ook wel achter gekomen dat een haan meer doet dan alleen wat management over de ren en het stimuleren en monitoren van legprocessen. Zo verdween de haan.

Lees meer >

Je wilt graag weten hoe het ervoor staat. Dus volg je kranten, tv, en digitale bronnen. Betrouwbare, onafhankelijke media zijn heel belangrijk, en evengoed neutrale instituten die zaken uitzoeken en met cijfers ondersteunen. Het lijkt wel moeilijker te worden om zicht houden op wat normaal, en wat uitzondering is. Stel - simpel voorbeeld - dat je in de krant nooit een geboorteadvertentie, aangekondigd huwelijk of prachtige creatieve prestaties van mensen tegenkomt, maar alleen overlijdensadvertenties, en verder verhalen over inbraken, moorden, milieumisdrijven, en andere ellende in de wereld. Voeg daarbij de verhalen over nepnieuws. Welk beeld groeit er dan bij jou van de werkelijkheid?

Lees meer >

mobile phone 2398296 960 720

Meestal voelt dat als een wat ongemakkelijke term. Het roept iets op van ongewenste inmenging, burgerlijkheid, spruitjeslucht, voorbije tijden. Na toenemende welvaart en via roerige perioden van verzet tegen de gevestigde orde groeide de individuele vrijheid uit tot het hoogste goed. Die omslag had onder andere als gevolg dat allerlei vormen van controle verdwenen. Als jochie moest ik een perronkaartje kopen van tien cent om naar treinen te mogen kijken. Maar loketten, kaartjesknippers en controleurs verdwenen, en dat was in veel opzichten ook een positieve stap in het schrappen van onnodige bureaucratie. Nu kun je zomaar een trein inlopen, wat sommigen verleidt tot zwartrijden. Grappig dat in onze tijd – om meerdere redenen - de behoefte aan controles weer flink toeneemt.

Lees meer >

Hoe ziet jouw bucketlist er uit? De vraag werd me een beetje gekscherend gesteld. Een bucketlist, steeds meer mensen lijken hem te hebben. Bij het woord bucket (Engels voor emmer) komt in mijn herinnering het eerst boven een inmiddels heel oud liedje gezongen door Harry Belafonte en Odetta Holmes: There’s a hole in the bucket. En later was het een belangrijk woord in de tv-serie schone schijn (Keeping up appearence), waarin Hyacinth Bucket beslist wilde dat haar achternaam werd uitgesproken op z’n Frans, dus als bouquet. Heerlijke humor. Maar vandaag kennen we de bucketlist dus als een lijst van dingen die je eigenlijk in je leven één keer moet hebben gedaan of meegemaakt. Ik voel de behoefte even te emmeren over deze bucket.

Lees meer >

img 6228

Mijn zaterdagen beginnen met vroege geluiden. Het eerste wat tot me doordringt zijn de vogels: al ver vóór zessen ontwaken ze en laten van zich horen, om dan als door een onzichtbare dirigeerstok weer tot kalmte te worden gemaand. Het volgende is de doffe plof van onze krant die beneden op de deurmat valt. Soms een bliep van iemand die al vroeg digitaal actief is. Maar tot acht uur is het meestal verder nog rustig. Daarna komt het leven in de buurt op gang. En met leven bedoel ik onder andere de geluiden van machines. Zaterdagmorgen, een collectief moment om heggescharen ter hand te nemen, frezen, slijptollen, sloopwerktuigen, grasmaaiers (te vroeg, maar toch), hoge drukspuiten. Het bruisende vrijetijdsleven begint.

Lees meer >

Iedereen kent die momenten wel, je bent net lekker bezig en iets of iemand stoort je. Je zit het zoveelste gebroken schoteltje van je trouwservies te lijmen en de telefoon gaat. Je doopt je kwast in de verf en de drietonige voordeurgong slaat alarm. Je zit een goed boek te lezen en ruikt dat je je kleinzoon weer eens moet verschonen. Je zit heerlijk in de tuin een fietsband te plakken en er wordt een pakketje bezorgd terwijl je parasol omwaait. Soms reageer je verkeerd, korzelig, nukkig. Of je neemt de telefoon niet aan, met het risico dat dat achteraf onverstandig blijk te zijn. Storingen kunnen irritant zijn.   

Lees meer >

EW logo zwart GIF home

Het leek met een sisser af te lopen. Nou ja, het is maar wat je onder een sisser verstaat. Het begon met het bericht dat mensen met een te fors postuur geen erewacht meer konden zijn bij de dodenherdenking op de Waalsdorpervlakte. De voorzitter van de Haagse vereniging die dit jaarlijks organiseert zei daarover ‘het ziet er toch niet uit als de knoopjes losschieten omdat de overall te strak zit?’. Er kwam kritiek, fors ook, en de secretaris van hetzelfde bestuur zei vervolgens dat de tekst moest worden gezien als een waarschuwing:  ‘pas op dat je niet te dik wordt, anders past de overall niet meer’. Het tenue ging tot confectiemaat 60. Het bestuur trok het boetekleed aan. Nu zegt het ‘als iemand niet in de tenue past kopen we desnoods een grotere maat’. Probleem opgelost. Toch blijft er iets haken.

Lees meer >

De verschuivingen als gevolg van de verkiezingen zijn door allerlei media en analisten in beeld  gebracht en besproken. Met als uitschieter de winst voor lokale partijen. Zoals bij heel veel zaken kun je daar positieve en minder positieve kanttekeningen bij maken. Verder: ongeveer tweederde van alle raadsleden zijn nieuwelingen. Dat kan voor noodzakelijke frisheid zorgen, zonodig kunnen gestolde rituelen worden vervangen door meer eigentijdse routes en aanpak. Daar staat tegenover dat je ook veel ervaring kunt verliezen in de vorm van braindrain en (minder) stabiliteit. Want in het besturen van een gemeente is ook duurzaamheid en continuïteit erg waardevol. Let je op de bezorgheid die er is of er nog wel belangstelling voor het raadslidmaatschap blijft, dan is deze uitkomst zeker bemoedigend. Kijk maar hoe een aantal partijen op de Veluwe voor verjonging zorgt.  

Lees meer >

verkiezingen

De borden staan er weer, kandidaten presenteren zich, bij politieke partijen merk je een uniek soortnervositeit. Wat is dat toch met die politici: ontwaken ze uit een winterslaap? Nee, ze zijn niet het land uit, maar - uitzondering daargelaten - anders dan bij burgemeesters en wethouders hoor je van de meeste raadsleden niet veel. Terwijl ze wel degelijk het nodige werk verzetten. Dan ligt het dus voor de hand dat je degenen die jou hebben gekozen laat zien wat je doet, waar je je voor inzet, wat je mening is. Maar dan wordt het verkiezingstijd, en ineens hoor je dat het allemaal anders moet. Je hoort kreten als ‘het roer moet om’, ‘het is tijd voor verandering’ en de bezem wordt herontdekt. Verkiezingen: een soort politieke braderie?   

Lees meer >

Hoe vaak lach je per dag? Vermoedelijk stellen heel weinig mensen zichzelf die vraag. Lachte ik vroeger meer dan tegenwoordig? Die vraag komt waarschijnlijk vaker voor, vooral als we een periode meemaken waarin we ons duidelijk minder gezond of vrolijk voelen. Heeft het met leeftijd te maken? Ik las een heel aardig artikel daarover. Dat begon met de vraag of het waar was dat kinderen de hele dag door lachen, terwijl volwassenen bij het ouder worden dat steeds minder doen. Een deskundige stelde dat dat een mythe was. Maar er is meer over te zeggen.

Lees meer >