Als uitvaartondernemer krijg ik vaak te horen dat ik zo’n zwaar en treurig werk heb. Graag neem ik u mee voor een kijkje achter de schermen, door mijn ervaringen met u te delen over hoe mooi en dankbaar dit prachtige beroep is.

Bent u de vader van Paulien?

Kitty en Anton zitten op zondagavond voor de tv als rond tien uur aan de deur wordt gebeld. Ze schrikken en Anton loopt naar de voordeur. Hij ziet twee voor hem onbekende gedaantes staan en opent de deur. Het zijn twee agenten die vragen ‘Bent u de vader van Paulien?’ Op zijn bevestigende antwoord vragen ze of ze binnen mogen komen.

De agenten vertellen dat Paulien een auto-ongeluk heeft gehad. Ze is ernstig gewond naar het ziekenhuis gebracht. Een niet te bevatten bericht. Kitty en Anton hebben samen nog een dochter, Saskia. Beide dochters wonen niet meer thuis. De agenten gaan met Kitty en Anton naar Saskia en brengen hen naar het ziekenhuis, waar ze tegen middernacht arriveren. Paulien ligt op de IC en haar toestand is kritiek. In de loop van de nacht overlijdt ze aan haar verwondingen. Ze is 24 jaar jong.

Het is maandagochtend rond een uur of tien wanneer ik word gebeld. Kitty vertelt dat haar dochter die nacht is overleden als gevolg van een ongeval. Ze vraagt of ik zo snel mogelijk kan komen omdat er vandaag van alles geregeld moet worden. Ik spreek af dat ik binnen een half uur bij hen ben.

De situatie die ik aantref is niet te beschrijven, wat een verdriet en niet een te beseffen realiteit! Paniek is er ook. De familie heeft geen idee wat er allemaal geregeld moet worden, waar te beginnen en wat zou Paulien zich gewenst hebben? Daar is, bijna vanzelfsprekend, nooit eerder over gesproken.

Ik begin met te vertellen dat we ons niet gaan haasten en we net zoveel tijd nemen als nodig. Dat is heel belangrijk in geval van zo’n onverwacht en gruwelijk overlijden. Iedereen veert een beetje terug in de stoel. Pfff... gelukkig komt deze boodschap bij hen binnen. We drinken een kop koffie en de familie vertelt over de afgelopen nacht. De emoties zijn heftig.

Als iedereen een beetje is uitverteld stel ik voor dat we ons vandaag alleen richten op het ophalen van Paulien, haar verzorgen en opbaren. De ouders van Paulien besluiten dat hun dochter de komende dagen wordt opgebaard in een 24-uurs kamer in het uitvaartcentrum. Ze gaan mee haar ophalen uit het ziekenhuis. Aan het eind van de middag arriveert de rouwauto met Paulien bij het uitvaartcentrum.

Saskia en een goede vriendin wachten hen daar op. Ze wassen en kleden Paulien en uiteraard wordt veel aandacht besteed aan make-up, nagels en haar lange donkere haren. Met Pauliens favoriete muziek op de achtergrond wordt zij weer bijna gemaakt tot de mooie vrouw die ze was. We leggen Paulien in haar witte kist en brengen haar naar de kamer waar ze de komende dagen zal verblijven.

De volgende dag bespreken we in grote lijnen hoe het afscheid van Paulien eruit zal komen te zien. We denken na over de rouwkaart en de familie maakt een mooi persoonlijk ontwerp en tekst. Bijzonder om te zien hoe iets moois kan ontstaan in zo’n relatief korte en hectische tijd. Terwijl de kaarten later op de dag worden gedrukt, werkt de familie hard aan het verzamelen en schrijven van alle adressen. ’s Avonds kan de kaart op de post. Weer een belangrijke stap gezet!

De dagen daarna bespreken we de invulling van het afscheid. De paniek van de eerste dag maakt langzaam plaats voor besef. En het besef geeft hen kracht om op een zo’n goed en mooi mogelijke manier afscheid te nemen van hun dochter, zus en vriendin. Het intense verdriet wordt afgewisseld met delen van dierbare herinneringen en daarmee zijn er ook momenten waarin gelachen wordt. Bijzonder om de intense saamhorigheid van deze dagen mee te mogen maken en te zien tot welk resultaat dit leidt.

Op de dag van de uitvaart wordt gelegenheid gegeven aan familie, vrienden en collega’s om informeel afscheid te komen nemen in het uitvaartcentrum. Velen komen om verdriet met elkaar te delen, elkaar te troosten en nog even bij Paulien te zijn. Paulien is opgebaard in de zaal en in korte tijd is ze omringd door een zee van bloemen. Indrukwekkend is het intense verdriet van al die, met name jonge vrienden en vriendinnen, die plotseling zijn geconfronteerd met de dood.

Later die dag neemt de familie in kleine kring als laatste afscheid van Paulien in het crematorium. En daarna is er stilte... Een intensieve week is voorbij en begint het besef van Pauliens dood heel langzaam verder door te dringen. Was het nog maar een week geleden dat de vraag werd gesteld: ‘Bent u de vader van Paulien?’

Wilt u reageren? Herma van Zalk, (038) 376 4123 of info@addiouitvaartzorg.nl