afbeelding thias

Een tijdje terug schreef ik een column over mijn nieuwe huisgenoot “Mister Jingles”. Inmiddels heb ik die uitgezet en voor een paar weken was het een muisloos huis. Nu zat ik van de week weer eens op de bank, zoals wel vaker tijdens het schrijven. Vanuit mijn ooghoek zie ik ineens iets grijzigs voorbijschieten. Ik ruk mijn blik los van mijn beeldscherm en richt mijn ogen op de hoek waar het grijze voorbij kwam. Niets te zien. Nog geen seconde later, schiet het grijze onder mijn salontafel door, onder de bank. Er liep weer eens een muis door het huis.

Na van de eerste schrik bekomen te zijn, ging ik op mijn knieën op de vloer zitten en speurde naar de locatie van de muis. Even voor de goede orde, mannen (of ik in ieder geval) schrikken ook gewoon van een muis die vanuit het niets, ineens door huis heen rent. Bij de linker voorpoot van de bank, zat een piepklein super lief grijs muisje. Hij was zo schattig, dat ik hem wilde houden, maar hoe ging ik hem vangen. En vooral, hoe ging ik dat doen voordat de katten doorhadden wat er gaande was.

Ik begon met mijn bank rustig aan de kant te duwen. Het beestje bleef zitten, maar legde meteen zijn oortjes plat tegen zijn kopje aan en ademde razendsnel. Ik besloot het beestje wat tijd te geven, om tot rust te komen. Ondertussen ging ik opzoek naar een manier om hem te vangen. In mijn kantoor stond nog een glazen bloempot, waar geen plant meer in zat. Dat kon ik mooi gebruiken om over hem heen te zetten. Uit een van mijn keukenkastjes, haalde ik mijn stoffer en blik, zodat ik het muisje daarop kon zetten en kon verplaatsen.

Eenmaal terug in de woonkamer, was het muisje natuurlijk ergens anders gaan zitten. Het kostte me even, maar vond hem uiteindelijk in de hoek van de kamer terug. Hij zat verscholen naast een van mijn elektrokachels. Voorzichtig probeerde ik hem te overtuigen zijn schuilplekje te verlaten. Het lukte, waarna ik snel de glazen bloempot over het beestje heen zette. Ik had hem gevangen, maar wat nu. Vroeger had ik een hamsterkooi, maar die is ooit een stuk gevallen. Nu wist ik dat mijn buurvrouw een vogelkooi heeft, die ze niet meer gebruikt. Ik appte haar of ik die mocht gebruiken, wat ze geen probleem vond.

Ik haalde de kooi uit de schuur en liep weer naar boven. Buddy, mijn jongste kat, was inmiddels zeer geïnteresseerd in de muis en probeerde met haar pootje de bloempot om te smijten. Ik meldde haar dat ze haar kans had gehad en verspeeld had. Nu was de muis van mij. Ik wrong het blik van de stoffer en blik onder de bloempot. De muis was allang blij dat hij niet opgegeten werd door een kat, gok ik, want hij sprong zonder problemen op het blik, waarna ik de muis in de vogelkooi zette. Nu weet ik best hoe flexibel muizen zijn, dat ze door de kleinste kiertjes heen kunnen, maar ergens had ik verwacht dat de afstand tussen de spijlen klein genoeg was. Mooi niet dus. Langs de spijlen klom het beestje omhoog, iedere nieuwe “verdieping” die hij tegen kwam, probeerde hij er tussendoor te komen. Eindelijk, bij de zevende verdieping, wist hij zichzelf ertussendoor te wringen.

In een flits wist ik het muisje, met mijn hand, te overtuigen om toch in de kooi te blijven. Ik pakte de kooi op en liep er mee naar buiten. Het beestje keek me eens verontwaardigd aan, waarna ik hem verzekerde dat hij nu wel weg mocht. Hij klom weer omhoog en wrong zichzelf weer door de zevende verdieping, de kooi uit. Zo blij als een lammetje dat voor het eerst de weide in gaat, sprong het beestje in het rond, om er vervolgens vandoor te gaan. Ergens vond ik het wel jammer om hem te laten gaan, want hij was zo schattig! Zie de foto hieronder:

foto muisje

Twee dagen na dit incident, liep ik mijn kantoor binnen, om wat kleren uit mijn droger te pakken. Mijn katten stoven direct naar buiten, wat vreemd is. Ik keek eens in het rond, wat er mis kon zijn, maar kon niets ontdekken en pakte de kleren uit de droger die ik aan wou trekken. Ik kleedde me aan, waarna ik naar de keuken liep. Terwijl ik een broodje aan het smeren was, hoorde ik de voor mij bekende doffe dreunen die klinkt als de katten van de vensterbank op de vloer springen. Ik keek om de hoek van de deur en zag Buddy zeer geïnteresseerd naar mijn bureaustoel staren. Mijn interesse was gewekt en ging naast Buddy staan en probeerde te ontdekken wat haar zo interesseerde.

Onder mijn bureaustoel had zich een bruingrijze muis verstopt. Deze heb ik meteen maar weer uitgezet, waarna ik Buddy eens mee nam voor een gesprek. Ik probeerde haar uit te leggen dat het beter is om de prooi gewoon te doden. Ik dacht dat ze het begrepen had, maar schijnbaar vond ze het gewoon fijn om bij me op schoot te liggen, want diezelfde avond kwam ze met een nog levend vogeltje binnen zetten. Dus als iemand een kattencursus prooi doden tegen komt, laat het me even weten. Tot volgende week!

Facebook: http://fb.com/ThiasEsseboom
Twitter: http://twitter.com/ThiasEsseboom
Instagram: http://instagram.com/ThiasEsseboom
Web: http://thias.nl

Aankomende woensdag is Thias Esseboom weer op LocoFM te horen met zijn programma Midweek Break vanaf 19.00 uur, direct na Rondje Politiek.