Of je nou in Denemarken of in Denekamp zit, aan elke vakantie komt een eind. Dus vullen we geleidelijk weer  ons land, onze woonkern, ons straatje. En ‘hoe hebben jullie het gehad?’ is nu overal hoorbaar. Wie ervoor kiest op reis te gaan heeft denk ik als belangrijkste reden in een andere omgeving te willen verkeren. Je ziet een ander landschap en andere mensen. Je hebt een ander - primitief dan wel extra lux -  dak boven je hoofd. Dat kan goed in Nederland, over de grens gaan is dus geen noodzaak, maar er is wel een verschil. Denk aan de taal. Je ziet andere verkeersborden, andere opschriften op de gevels van winkels en op de etiketten van wat er in de supermarkt ligt. Via de taal bereik je ook de mensen die er wonen. Er waait een nieuwe wind in je bovenkamer, de grijze massa wordt verfrist, je gedachten worden ‘ge-reset’.

Wij waren weer eens een paar weken in Engeland, waar onze jongste zoon woont met zijn gezin. De dorpelingen kennen ons zo langzamerhand, en als je niet uitkijkt zit je elke dag aan de brownies, cheesecake, scones, muffins enzovoorts. Niet dat dat erg is hoor, maar je wilt toch dat je kleding passend blijft. De eerste zondag maakten we een bijzondere kerkdienst mee. Carmel Gittens, de vrouwelijke predikant (reverend) werd door een hoger geplaatst functionaris van de Anglicaanse kerk bevestigd als deacon. Daardoor is zij als pastor nu ook bevoegd huwelijken te sluiten. Dat kan daar gewoon in de kerk, iets wat ik trouwens zelf heel graag in Nederland ook graag zag ingevoerd. Bij ons moet formeel-wettelijk de overheid zich neutraal opstellen bij een huwelijkssluiting, en beperkt zich in feite tot een juridische-technische daad om de rechtspositie van partners en eventuele kinderen vast te leggen. Maar gelukkig weet een goede ambtenaar van de burgerlijke stand nog wel iets meer mee te geven. Zo, dat kon ik mooi even kwijt.

Het oude kerkje was sinds ons laatste bezoek behoorlijk opgeknapt, lichter, frisser, de kleuren kwamen weer tot hun recht, nieuwe vloerbedekking. Dat was vooral mogelijk geworden door iets dat bij ons dacht ik niet voorkomt: een bijdrage vanuit de Nationale loterij. (Overigens las ik na terugkomst dat dergelijke schenkingen verboden gaan worden; het kan verkeren…) Deacon Gittens had een mooie preek over hoe je in een gemeenschap net als in een lichaam elkaar nodig hebt, ondanks de verschillen. Dat betekent dat je een boodschap hebt aan elkaar, moet omzien naar elkaar. Bijvoorbeeld als de een het beter heeft dan de ander, wat in Engeland wellicht nog een extra dimensie heeft vanwege de nog altijd aanwezig standencultuur. (Voor ingewijden: de tekst van de preek was uit 1 Korinthe 12). Na de kerkdienst bleven we voor het koffiedrinken met …. jawel: cakejes en koekjes.

Ik raakte in gesprek met twee mannen. Meestal beginnen zulke gesprekken met waar je vandaan komt, hoe lang je denkt te blijven en dergelijke. Toen er een geschikt moment voor was vroeg ik als Europeaan nieuwsgierig hoe zij in het onderwerp Brexit stonden. En ze kwamen los. De een - iets jonger dan mij - importeerde als businessman voedingsstoffen uit verschillende Europese landen, en kwam daardus ook vaak. Hij vond de Brexit een ramp. Als straks Groot Brittannië met alle afzonderlijke EU-lidstaten handelsverdragen moet gaan sluiten betekent dat voor hem dat hij bij elk land met verschillen te maken krijgt, in normering, kwaliteitseisen, etiketten, labels, garanties, invoervoorwaarden etc. Juist dat verloopt nu dankzij de EU heel soepel. De ander - iets ouder dan mij – was in zijn werkzame leven chirurg. Hij begon met de enorme bureaucratie te hekelen in de EU, vond dat Brussel en Straatsburg veel te veel aan de touwtjes trokken in zaken die Groot-Brittannïë zelf prima kon regelen. Toch verraste het me dat ook hij aan het eind zei dat de toekomst zal laten zien dat de Brexit een foute stap is.

We spraken een tijdje door over feiten en gevoelens. Inmiddels zag ik uit een ooghoek dat mijn vrouw haar gesprekken had afgerond, en op mij wachtte. Ook voor de beide mannen en ik liep het gesprek naar een eind. Ik zei dat het me een ‘great pleasure’ was hen ontmoet en gesproken te hebben. Toen sprak de chirurg de prachtige woorden ‘Thank you for spoiling my Sunday’, daarmee aangevend dat hij best baalt van het gedoe rond de Brexit. We moesten meteen alledrie hartelijk lachen. Heerlijk die relativerende Britse humor.

Ton van Leijen ()