Groente en fruit, je kunt ervan houden, of niet. Maar zet achter beide woorden ‘tijd’ en het gaat over iets heel anders. Komkommertijd: de tijd van weinig nieuws, vaak in relatie tot het reces van de Tweede Kamer, of afnemende activiteit van de media. Pruimentijd: bekend van de uitspraak ‘tot in de pruimentijd’. Historisch gezien als een afspraak voor een nieuwe ontmoeting ‘volgend jaar, zelfde tijd’. Maar ik denk dat het onder ons meer gebruikt wordt met de betekenis van ‘misschien wel nooit’. De komkommertijd biedt me mooi de gelegenheid na te denken over iets dat waarschijnlijk in de pruimentijd zal gebeuren.

Dat komt door een pak yoghurt van Albert Heijn. Niet zomaar yoghurt, nee: yoghurt van weidemelk. Op de achterkant van het pak lees ik het volgende: ‘voor 100% afkomstig van koeien die minimaal 120 dagen per jaar, 6 uur per dag in de wei lopen’. Verder wordt vermeld dat weidegang koeien meer bewegingsruimte geeft, ze hebben dan in de wei ruimte voor natuurlijk graasgedrag. Met als uitsmijter ‘zo kunt u blijven genieten van het karakteristiek landschap met koeien in de wei.’

Deze kruidenier biedt ons dus de gelegenheid om met zo’n pak yoghurt in de hand en met de kennis van de daarop vermelde feiten over weidegang te genieten van ons Hollandse landschap. Dat is niet alleen knap van de grootgrutter, maar ook riskant: je hoeft dan namelijk de yoghurt in feite helemaal niet te eten, sterker: zelfs niet mee te nemen naar de kassa. Ze leveren dan dus omzet in ten gunste van onze landschapsbeleving; hulde! En ik doe niet zuur over dit product, het is lekker, en ik ben absoluut voorstander van weidegang en natuurlijk graasgedrag, voor mens en dier trouwens. Eet deze yoghurt, en het wordt je groen voor de ogen.  

Het gaat hier over duurzaamheid, en de wens om te kunnen controleren of voedsel wel verantwoord werd geproduceerd. Heel goed. Zo kun je bijvoorbeeld op de verpakking van vis gedetailleerd lezen waar de vis is gevangen, welke oceaan, stroming, omstandigheden, methode van vissen, enz. Je kijkt wel even raar op als jouw pangafilet uit Vietnam blijkt te komen en bij de Mekongrivier gevangen. Ook las ik dat vis uit de Indische Oceaan over het algemeen gezonder is dan die uit Europese wateren. Toch maar een ander visje bij ons wittebrood en jenever?    

Tot zover ging het over producten. Maar zou dit ook niet iets zijn om mensen beter in beeld te krijgen? Een willekeurig voorbeeld. Je koopt bij de slager een mooie varkenshaas. Je vertrouwt erop dat het kwaliteitsvlees is. Misschien zie je aan de muur nog wel het diploma hangen waaruit blijkt dat de slager zijn vak echt heeft geleerd. Maar hoe heeft hij zich sindsdien ontwikkeld? De wereld is sterk in beweging, en de consument eist elke variëteit aan vlees die tijdens de vakantie werd ontdekt. En wat bij de concurrent werd ontdekt zou de eigen slager toch ook moeten aanbieden. En wat gebeurt er eigenlijk precies achter de zware witte koeldeuren?

Ik heb dus bij voorbaat vertrouwen in onze slagers. Maar het kan transparant zijn en ook verkoopbevorderend als je meer info op de muur zou lezen. Misschien een tekst als volgt: onze slager (foto ernaast) zit al twaalf jaar in het vak; hij heeft al vijfendertighonderd porties spareribs samengesteld, zevenduizend gehaktballen gedraaid, zevenendertighonderd speklapjes ambachtelijk gemarineerd, vierduizend worsten gedraaid, en voor uitbenen draait hij zijn hand niet om. De werkplaats hier wordt elke dag grondig met glorix gereinigd, één keer per week gaat de hogedrukspuit alle hoeken na, en vlees dat niet tijdig wordt verkocht wordt duurzaam elders tot veevoer vermalen. Hygiëne is onze trots. Onze vleesproducten eten we zelf ook, zoals onze conditie laat zien.   

 

Waarschijnlijk gaat dit pas gebeuren in de pruimentijd. Maar ik wilde er in deze komkommertijd toch aandacht voor vragen. Misschien nog van belang: op het pak yoghurt staat ook ‘schudden voor gebruik’. Dat geldt natuurlijk voor heel veel zaken.       

Ton van Leijen (avanleijen@lijbrandt.nl)