Het is toch wel lekker rustig nu Trump is afgeserveerd. Hoe hij dat zelf ziet weet ik niet, misschien heeft hij wel slapeloze nachten bij de onderzoeken die nog lopen tegen hem. En daarover wilde ik het net hebben, over dat slapeloze. Om te beginnen met als aanleiding de vraag of slapen met je sokken aan wel zo goed is. Ik las een artikel waarin stond dat de een dat nodig heeft, de ander zeker niet. Fijn dat er eerst een deskundige werd geraadpleegd; ze gaf uitleg, maar kreeg veel reacties van andersdenkenden.

De deskundige, dokter Jess Andrade legt uit dat sokken dragen je voeten warm maakt, waardpor je bloedvaten zich openen en je lichaam afkoelt. Tegelijk is een koud lichaam een teken voor je brein dat je naar bed moet. Ze concludeert dat mensen die sokken dragen over het algemeen sneller in slaap vallen. Maar er kwam kritiek. Iemand zegt niet te kunnen ademen als ze sokken draagt; zou ze die dan over haar hoofd hebben getrokken? vroeg ik me even af. Andere reacties waren: ‘het is zo oncomfortabel’. En ‘als ik met sokken slaap ben ik ze de dag erna kwijt’; ook al zo’n merkwaardig verschijnsel. Eindconclusie hier is dat er twee kampen zijn: het een slaapt altijd met sokken, het andere beslist niet.

Dan zijn er nog de overtreffende uitzonderingen. Iemand schreef ‘Mij vader draagt sokken én schoenen in bed.” Maar het kan nog gekker: toen ik als dienstplichtig militair een nachtelijke dropping in de Peel onderging moesten we bij vijf graden onder nul in een tent slapen waarin de olie voor het kacheltje op was; mijn medetentbewoners en ik hielden toen niet alleen de schoenen aan, maar ook de jas en de muts. Totdat we het zat waren en een klein geselecteerd commandootje olie jatte uit de officierstent. Deze anekdote maakt duidelijk dat de context belangrijk is voor de vraag of je wel of niet met sokken aan zou moeten slapen. Geruststelling: de Grondwet laat ruimte voor de keuze wel of geen sokken in bed.

Wat ik eerlijk gezegd veel interessanter vind is de ontwikkeling van een heuse slaaprobot. Die werd ontwikkeld door een innovatieve student, Julian Jagtenberg, samen met studiegenoten. Zijn chronisch slecht slapende moeder had hem tot het idee gebracht. Hij dacht verder, omdat slaappillen niet het ultieme middel bleken te zijn, want die werkten meer op korte termijn, ze dempen echter de eigen productie van melatonine, en maken je afhankelijk. Maar als je de ademhaling kunt vertragen kun je je hartslag omlaag brengen, krijg je meer zuurstof binnen, en dat leidt weer tot minder prikkels, angst en stress. En zo ontwikkelde Jachtenberg zijn robot.

De robot voelt als een knuffel in je armen. Je kunt lepeltje-lepeltje met hem liggen, hij biedt geborgenheid. Hij heeft sensoren die je ademhaling reguleren, maar ook geluiden simuleren, zoals met meditatie-apps. Het voorlopige resultaat was dat Jagtenberg’s moeder eindelijk kon doorslapen. Beddenfabrikant Auping omarmde het idee, en inmiddels zijn er zesduizend robots in elkaar gezet. Hij kost 500 euro, maar er is al een verzekeraar die dat vergoedt. Ook hier een tegengeluid: bij een kwart van de gebruikers schijnt hij niet te helpen. Maar het aantal enthousiaste mensen dat er wel baat bij heeft groeit.

De coronatijd versterkt het bestaansrecht van de robot, er is zelfs een Wall of Love met berichten van mensen bij wie het onderlinge chagrijn is verdwenen door een betere nachtrust. De toepassingmogelijkheden, zoals b.v. in revalidatiecentra, breiden zich nog uit.

Zulke creatieve, innovatieve en uitgeslapen studenten dragen toch wel bij aan het welzijn van wie een slaap- of aanverwante probleem heeft. Jagtenberg, 25 jaar oud, is inmiddels CEO van een onderneming met 23 medewerkers en een jaaromzet van 2 miljoen euro.  

Wat mezelf betreft: ook zonder sokken in bed en zonder robot slaap ik nog vrij goed. Alleen als ik geen onderwerp heb voor een nieuwe column ben ik wel eens onrustig.         

Ton van Leijen (avanleijen@lijbrandt.nl)